Wieczorem 24 I 1863 r. oddział powstańców zarekwirował w majątku Augusta Czarnieckiego w Dobryszycach 12 koni z zaprzęgami. Prawdopodobnie była to grupa powstańców, która po nieudanym napadzie na Radomsko oddała się pod komendę Edwarda Staweckiego i wycofywała się w tym kierunku (patrz więcej: Kodrąb).
W księdze zgonów parafii Dobryszyce odnotowano akt zejścia młodego mężczyzny nie będącego jej mieszkańcem czasowo bawiącego się we wsi Dobryszycach Pawła Adamusiaka (lat 23, terminatora szewskiego, na stałe zamieszkałego w Szczercowie, nieznanych rodziców i miejsca urodzenia, zm. 13 V 1863 r.). Prawdopodobnie mógł to być powstaniec z oddziału Oksińskiego lub Cieszkowskiego.
Powstańcy związani z gminą Dobryszyce
Dąbrowski Ignacy, szlachcic, poch. z Galonek, członek oddziału powstańczego, wzięty do niewoli i decyzją Audytoriatu Polowego z 24 VIII/5 IX 1863 r. skazany na zsyłkę na Syberię.
Kolko Jan, s. Adama, ur. ok. 1829 r., włościanin, poch. ze wsi Wiewiórów Rządowy. Schwytany przez chłopów w karczmie bez broni, wysłany do Pskowa do rozpatrzenia sprawy przez MSW, następnie skazany na zesłanie na Syberię. Prawdopodobnie w dokumentach pomyłka w nazwisku, a sprawa dotyczyła Jana Kulki, s. Adama i Franciszki z d. Śmieszkowicz, ur. 26 V 1831 r. w Wiewiórowie, który ożenił się 27 X 1850 r. w Dobryszycach z Balbiną Rybak. Małżeństwo to miało dwoje dzieci: Józefę (1852-1866) i Kazimierza (ok. 1863-1865). W akcie zgonu córki (rok 1866) zaznaczono, że ojciec już nie żyje. Uzupełnienia: akt ur. 39/1831, akty zg. 2/1865, 29/1866, par. Lgota Wielka; akt małż. 11/1850, par. Dobryszyce.
Krąkowska Sabina Włodzimiera z Jodłowskich (1842-1923) – właścicielka ziemska, uczestniczka powstania styczniowego. Ur. 27 X 1842 r. w Woli Blakowej, c. Józefa (właściciela Biestrzykowa Wielkiego, a następnie folwarku Marianka w dobrach Rędziny oraz Rożnów leżących w dobrach Zdania) i Honoraty z Rutkowskich małżonków Jodłowskich. Miała co najmniej 10 rodzeństwa: Walerego Andrzeja Jana (1837-1866), Bronisława (1839-1840), Władysławę Józefę (ur. 1841) – wyszła za Cypriana Antoniego Otockiego, Stanisława (ur. 1844) – powstańca styczniowego (patrz: Kruszyna), Karola Jana (ur. 1846), Józefę Antoninę (ur. 1848), Nepomucenę Julię (1852-1862), Nikodema Franciszka (ur. 1854), Mateusza (ur. 1859), Kazimierza (ok. 1860-1865). Większość dzieciństwa spędziła w Biestrzykówku, gdzie rodzice posiadali dwór. Po śmierci matki (5 II 1863) zamieszkała w Żytniowie u swego wuja Alberta Szusterskiego (w czasie powstania styczniowego cywilnego naczelnika pow. wieluńskiego). W tamtejszym dworze uczestniczyła w spotkaniach konspiracyjnych, została nieformalną sekretarką i asystentką Szusterskiego. Ponadto działała jako kurierka – przewoziła dokumenty i broń. Była świadkiem aresztowania wuja i brata Stanisława. 26 IX 1864 w Rędzinach wyszła za mąż za Maksymiliana Krąkowskiego, patrz: Stobiecko Szlacheckie (byłego powstańca, brata Polikarpa). Małżonkowie mieli liczne potomstwo, jednak większość dzieci nie dożyła dorosłości: Stanisława (ur. ok. 1866-1889), Wacławę Michalinę Stefanię (1867-1944), Janinę (1869-1870), Wacława Bolesława (1870-1871), Bolesława Emila (1872-1874), syna zmarłego przy porodzie (1874), Mariannę Antoninę (ur. 1878), Włodzimierę (1879-1880), Felicję (1881-1964) – pedagog, odznaczona orderem Polonia Restituta i Aleksandrę Franciszkę (ur. i zm. 1883). Początkowo po ślubie mieszkali w folwarku Marianka w majątku Rędziny, później przenieśli się do Rożnów leżących w dobrach rodzinnych żony Zdania. Prawdopodobnie z powodów finansowych ok. 1872 r. przeprowadzili się do Warszawy, gdzie Maksymilian pracował jako konduktor, a następnie urzędnik kolei warszawsko-wiedeńskiej. Między 1883 a 1889 rodzina przeprowadziła się do Strzemieszyc Wielkich, gdzie Maksymilian aż do śmierci (1895) pracował jako konduktor. W. Krąkowska zm. 8 XII 1923 r. w Zgierzu, pochowana na miejscowym cmentarzu. Pozostawiła po sobie wspomnienia z powstania styczniowego spisane przez córkę Felicję. Uzupełnienia: Radomszczański Słownik Biograficzny, t. IV, s. 88-89; APK, ASC par. rzymskokatolickiej w Gołonogu, zespół 790, akty zg. 26/1889, 195/1895.